Kategoria: Aktualności

Jak można przed samym Bożym Narodzeniem robić takie rzeczy?

Twarożek to młodziutki osiołek. Ma dopiero dwa lata. Nie jest już dzieckiem, ale nie jest też dorosły. To taka osiołkowa młodzież. Jego miejsce jest w stadzie rówieśników, gdzie powinien spędzać dnie na zabawie i spokojnie dorastać.

Ale ktoś postanowił, że tak nie będzie i ukradł Twarożkowi całą jego szczęśliwą i beztroską młodość. Ktoś sprzedał Twarożka handlarzowi koni rzeźnych. Tuż przed samymi Świętami. A stąd zwierzęta mają już tylko jedną drogę – prosto do rzeźni.

9 września

To jest Krawatek. Nie wiem, kto go tu przywiózł i dlaczego ani jaka jest jego historia. Handlarz nic mi nie powiedział. Ale to nie ma znaczenia. Wiem jedno – ktoś zdecydował, że życie Krawatka jest mniej warte, niż te parę złotych, które można za niego dostać od handlarza koni rzeźnych.

Spójrzcie tylko, jaki smutek ma ten osiołek w oczach i w wyrazie pyszczka.  Wygląda, jakby płakał. Patrzył na mnie tak smutno, jak tylko może patrzeć ktoś, kto wie, że jego najbliżsi już go nie chcą. Jednego tylko Krawatek jeszcze nie wie – że nie tylko go nie chcą, ale że z pełną premedytacją skazali go na śmierć. Na okrutną, bolesną i poniżającą śmierć w rzeźni.

Pacynka ma 15 lat. Niektóre konie w jej wieku są jeszcze w świetnej formie, ale Pacynka wygląda i zachowuje się jak staruszka. Sierść ma zmechaconą i bez połysku. Porusza się powoli i wydaje się, że z trudem.

Czy to dlatego, że jest tak bardzo wyeksploatowana, na przykład pracą w szkółce? Czy może dlatego, że była chora, ale nie zapewniono jej właściwego leczenia? Tego nie wiem. Do tego Pacynka nie widzi na jedno oko. Być może miała źle leczony uraz lub zakażenie. Co z drugim okiem, nie wiadomo. Prawdopodobnie widzi, ale słabo.

Handlarz mówi, że sprzedali ją na rzeź, bo jest stara i już nie nadawała się do niczego innego.

Bardzo się boję najbliższych tygodni. Idą Święta. To bardzo piękny czas. Ale nie dla zwierząt, czekających na ratunek. Boże Narodzenie to okres, kiedy ludzie w całym roku wydają najwięcej. Prezenty, zakupy. Jak mają znaleźć jeszcze dodatkowe pieniądze, żeby wpłacać na ratowanie zwierząt? Tak jest co roku w grudniu. To najtrudniejszy czas na zbiórki.

Dlatego boję się o Pięknisia.

Piękniś to prześliczny kucyk, biały w brązowe plamki. Wyjątkowy. Powinien być przyjacielem jakiejś dziewczynki, dostawać przysmaki i mieć grzywę plecioną w warkoczyki. Albo być ulubieńcem dzieci w szkółce jeździeckiej. Może pod choinkę dostałby derkę w świąteczne kolory albo czerwony kantarek? A na pewno górę smakołyków.

Mały Mikołajek i jego mama trafili do handlarza koni rzeźnych wczoraj. A już jutro mają stąd wyjechać. Prosto do rzeźni. Na straszną i odartą z godności śmierć.

Kto skazuje na śmierć takie maleństwo, i to tuż przed Bożym Narodzeniem? Przecież to jest czas, który powinien być wypełniony dobrocią i miłością. Handlarz mówi, że przywiozła ich para, z takich co to widać, że lubią sobie wypić. Śmiali się, że na święta potrzebują pieniędzy a te darmozjady i tak do niczego się nie nadają. 

Biedny mały Mikołajek. Spójrzcie tylko na jego oczy. Jest tak bardzo przerażony. Szarpie się i próbuje uciec, ale lina nie puszcza, tylko wrzyna mu się głębiej w szyję. A to jeszcze bardziej napełnia go strachem. 

Biedny mały Antoś. Nie zdążył jeszcze zobaczyć świata, a już musi się z nim pożegnać. I to w taki straszny sposób – zabity przez rzeźnika.

Jutro rano po Antosia i jego mamę przyjedzie biała ciężarówka z rzeźni. Ciężarówka jest nowa – widać, że rzeźnicki biznes idzie dobrze. Ze środka będzie słychać rżenie innych przerażonych koni i nerwowy tupot kopyt o metalową podłogę. Antoś i jego mama już teraz strasznie się boją. Widziałem ich lęk, kiedy handlarz ciągnął ich na linie po podwórzu. Nie chcę sobie nawet wyobrażać ich przerażenia, z jakim jutro będą wciągane po trapie do środka ciężarówki, która zawiezie ich na śmierć.

To jest Szarotka. Piękna, srebrna ośliczka, którą ktoś sprzedał handlarzowi koni rzeźnych. Jutro z samego rana przyjedzie po nią transport z ubojni i zabierze w ostatnią drogę, z której nie ma już powrotu.

Kiedy wszedłem z handlarzem do szopy, w której przywiązał Szarotkę, zobaczyłem że ośliczka jest przerażona. Stała bez ruchu, z wzrokiem wbitym w jeden punkt. Jakby chciała nie widzieć ani nas, ani tego strasznego miejsca, w którym czuć zapach strachu wielu zwierząt, które były tu przed nią.

Handlarz wyszedł z szopy i zostawił mnie z Szarotką samego. Próbowałem ją trochę uspokoić. Mówiłem do niej cicho i spokojnie, tak jak to lubią osiołki.

Handlarz wysłał mi dziś w nocy tych kilka niewyraźnych zdjęć Okruszki i krótki filmik. Napisał, że ma kuckę, która się boi i nie chce jeść. Że albo dziś zaliczka 1100 zł albo jedzie do rzeźni.

Z samego rana zadzwoniłem do niego, żeby negocjować albo termin, albo kwotę. Ale handlarz nie chciał rozmawiać. Powiedział, że jak nie mam pieniędzy, to dla niego nie problem. Że on ma komu sprzedać Okruszkę i że w rzeźni już czekają. A kiedy próbowałem go przekonywać, on po prostu się rozłączył i przestał odbierać telefon. 

Nie wiem, co mógłbym Wam powiedzieć o Okruszce, bo sam prawie nic o niej nie wiem. Tylko tyle, ile widzę na zdjęciach i filmie.