Kategoria: Uratowane

Handlarz nie chciał, żebym wchodził do szopy, gdzie trzyma Błyskotka. Nie wiem, dlaczego. Czy ma tam coś, czego nie powinienem widzieć? W każdym razie kazał mi czekać i na grubej linie wyprowadził Błyskotka na zewnątrz.

Biedny kucyk szedł za nim, ale widziałem w jego oczach bezbrzeżny smutek i strach. Zobaczcie zresztą na filmie. Niektórych rzeczy nie da się opisać, trzeba je zobaczyć. I tymi oczami spoglądał na mnie cały czas. Jakby pytał, czy mu pomogę, czy go stąd zabiorę. 

A potem, kiedy potem handlarz prowadził go z powrotem, Błyskotek odwracał do mnie głowę aż do chwili, kiedy znikł w wejściu do szopy.

Bardzo proszę Was o pomoc w zakupie siana dla naszych zwierząt.

W tej chwili w naszym ośrodku w Nowym Wilkowie mamy ponad 100 koni, kucyków i osiołków. Podstawowym pożywieniem dla nich jest siano. Takich bel siana, jakie widzicie na filmie, zużywamy miesięcznie około 100. Transport siana przyjeżdża do nas dwa razy w miesiącu. Za każdy taki transport musimy zapłacić ok. 9000 złotych, co daje 18.000 złotych w miesiącu.

Na szczęście mamy zaprzyjaźnioną firmę, która już od dłuższego czasu opłaca nasze faktury za siano, dlatego wcześniej nie prosiłem Was o pomoc w jego zakupie.

Jak można przed samym Bożym Narodzeniem robić takie rzeczy?

Twarożek to młodziutki osiołek. Ma dopiero dwa lata. Nie jest już dzieckiem, ale nie jest też dorosły. To taka osiołkowa młodzież. Jego miejsce jest w stadzie rówieśników, gdzie powinien spędzać dnie na zabawie i spokojnie dorastać.

Ale ktoś postanowił, że tak nie będzie i ukradł Twarożkowi całą jego szczęśliwą i beztroską młodość. Ktoś sprzedał Twarożka handlarzowi koni rzeźnych. Tuż przed samymi Świętami. A stąd zwierzęta mają już tylko jedną drogę – prosto do rzeźni.

9 września

To jest Krawatek. Nie wiem, kto go tu przywiózł i dlaczego ani jaka jest jego historia. Handlarz nic mi nie powiedział. Ale to nie ma znaczenia. Wiem jedno – ktoś zdecydował, że życie Krawatka jest mniej warte, niż te parę złotych, które można za niego dostać od handlarza koni rzeźnych.

Spójrzcie tylko, jaki smutek ma ten osiołek w oczach i w wyrazie pyszczka.  Wygląda, jakby płakał. Patrzył na mnie tak smutno, jak tylko może patrzeć ktoś, kto wie, że jego najbliżsi już go nie chcą. Jednego tylko Krawatek jeszcze nie wie – że nie tylko go nie chcą, ale że z pełną premedytacją skazali go na śmierć. Na okrutną, bolesną i poniżającą śmierć w rzeźni.

Bardzo się boję najbliższych tygodni. Idą Święta. To bardzo piękny czas. Ale nie dla zwierząt, czekających na ratunek. Boże Narodzenie to okres, kiedy ludzie w całym roku wydają najwięcej. Prezenty, zakupy. Jak mają znaleźć jeszcze dodatkowe pieniądze, żeby wpłacać na ratowanie zwierząt? Tak jest co roku w grudniu. To najtrudniejszy czas na zbiórki.

Dlatego boję się o Pięknisia.

Piękniś to prześliczny kucyk, biały w brązowe plamki. Wyjątkowy. Powinien być przyjacielem jakiejś dziewczynki, dostawać przysmaki i mieć grzywę plecioną w warkoczyki. Albo być ulubieńcem dzieci w szkółce jeździeckiej. Może pod choinkę dostałby derkę w świąteczne kolory albo czerwony kantarek? A na pewno górę smakołyków.