Kategoria: Uratowane

To jest Szarotka. Piękna, srebrna ośliczka, którą ktoś sprzedał handlarzowi koni rzeźnych. Jutro z samego rana przyjedzie po nią transport z ubojni i zabierze w ostatnią drogę, z której nie ma już powrotu.

Kiedy wszedłem z handlarzem do szopy, w której przywiązał Szarotkę, zobaczyłem że ośliczka jest przerażona. Stała bez ruchu, z wzrokiem wbitym w jeden punkt. Jakby chciała nie widzieć ani nas, ani tego strasznego miejsca, w którym czuć zapach strachu wielu zwierząt, które były tu przed nią.

Handlarz wyszedł z szopy i zostawił mnie z Szarotką samego. Próbowałem ją trochę uspokoić. Mówiłem do niej cicho i spokojnie, tak jak to lubią osiołki.

Handlarz wysłał mi dziś w nocy tych kilka niewyraźnych zdjęć Okruszki i krótki filmik. Napisał, że ma kuckę, która się boi i nie chce jeść. Że albo dziś zaliczka 1100 zł albo jedzie do rzeźni.

Z samego rana zadzwoniłem do niego, żeby negocjować albo termin, albo kwotę. Ale handlarz nie chciał rozmawiać. Powiedział, że jak nie mam pieniędzy, to dla niego nie problem. Że on ma komu sprzedać Okruszkę i że w rzeźni już czekają. A kiedy próbowałem go przekonywać, on po prostu się rozłączył i przestał odbierać telefon. 

Nie wiem, co mógłbym Wam powiedzieć o Okruszce, bo sam prawie nic o niej nie wiem. Tylko tyle, ile widzę na zdjęciach i filmie.

Z prośbą o pomoc dla częściowo sparaliżowanego Gucia zwrócił się do mnie jego właściciel, pan Artur. 

Gucio to pięcioletni, kochany i dzielny piesek, mieszaniec trochę podobny do jamnika. Został znaleziony i przygarnięty przez rodzinę pana Artura cztery lata temu. Od tamtej pory jest częścią kochającej rodziny, która robi wszystko, by zapewnić mu jak najlepsze życie.

Gucio dwa lata temu po raz pierwszy przeszedł dyskopatię. Wtedy miał szczęście – leczenie farmakologiczne przywróciło mu pełną sprawność. Niestety, w ostatnich dniach choroba wróciła ze zdwojoną siłą. Gucio stracił zupełnie władzę nad tylnymi łapkami. Nie jest w stanie chodzić, może tylko przemieszczać się za pomocą przednich łapek, ciągnąc tylną część swojego ciałka po podłodze. 

Biedny mały Antoś. Nie zdążył jeszcze zobaczyć świata, a już musi się z nim pożegnać. I to w taki straszny sposób – zabity przez rzeźnika.

Jutro rano po Antosia i jego mamę przyjedzie biała ciężarówka z rzeźni. Ciężarówka jest nowa – widać, że rzeźnicki biznes idzie dobrze. Ze środka będzie słychać rżenie innych przerażonych koni i nerwowy tupot kopyt o metalową podłogę. Antoś i jego mama już teraz strasznie się boją. Widziałem ich lęk, kiedy handlarz ciągnął ich na linie po podwórzu. Nie chcę sobie nawet wyobrażać ich przerażenia, z jakim jutro będą wciągane po trapie do środka ciężarówki, która zawiezie ich na śmierć.

Guziczek to młodziutki kucyk, prawie dziecko. Ma dopiero dwa lata. Tak bardzo się cieszył, kiedy do niego przyszedłem. Nagrywałem filmik, a Guziczek wpychał swój miękki nosek przed kamerę, jakby chciał sprawdzić, co robię. Widzę, że jest bardzo ufny i ciekawski. Chyba do tej pory nie spotkało go nic złego ze strony ludzi. 

Tylko na handlarza Guziczek patrzy niepewnie. Trochę się go boi. Ale na pewno nie przypuszcza, że ktokolwiek chce mu zrobić prawdziwą krzywdę. Pewnie jutro, kiedy przyjedzie po niego samochód z rzeźni, ten słodki mały kucyk wejdzie grzecznie do środka. Nawet, jeśli będzie trochę zaniepokojony. Ale przecież ludzie są dobrzy i mili… A kiedy Guziczek zrozumie, że tu, gdzie trafił, czeka go tylko przerażenie, ból i śmierć, będzie już za późno.

Gdy wchodzę do stodoły Dziubdziuś próbuje się schować za belami z sianem. Kręci się śmiesznie w kółko, tak jakby się wstydził. Podchodzę bliżej i zaglądam mu w oczy. Widzę w nich ciekawość i nadzieję. Dziubdziuś wyciąga w moją stronę pyszczek i cichuteńko rży. Głaszczę go lekko mordce i przytulam. Już wiem, że nie pozwolę zabić tego malucha. Handlarz niezbyt chętnie zgadza się na 300 złotych zaliczki płatne dziś wieczorem. Wiem, że wszyscy już szykujecie się do wizyt na grobach swoich bliskich. I bardzo przepraszam, że Wam zakłócam ten czas zadumy. Ale ten maluszek potrzebuje pomocy. Marek Sotek