Kategoria: Uratowane

Pacynka ma 15 lat. Niektóre konie w jej wieku są jeszcze w świetnej formie, ale Pacynka wygląda i zachowuje się jak staruszka. Sierść ma zmechaconą i bez połysku. Porusza się powoli i wydaje się, że z trudem.

Czy to dlatego, że jest tak bardzo wyeksploatowana, na przykład pracą w szkółce? Czy może dlatego, że była chora, ale nie zapewniono jej właściwego leczenia? Tego nie wiem. Do tego Pacynka nie widzi na jedno oko. Być może miała źle leczony uraz lub zakażenie. Co z drugim okiem, nie wiadomo. Prawdopodobnie widzi, ale słabo.

Handlarz mówi, że sprzedali ją na rzeź, bo jest stara i już nie nadawała się do niczego innego.

19 sierpnia

Aramis jest bardzo podobny do naszego Jacusia. Zobaczcie zresztą sami. Jak tylko go zobaczyłem, to serce mi mocniej zabiło. Nie wiem, czy to możliwe, ale to może jakaś dalsza rodzina. Albo po prostu podobieństwo. Widać na twarzy Aramisa lata tułaczki po różnych obskurnych miejscach. A teraz? Gdy już go nikt nie chce, czas ruszać w ostatnią podróż. Bardzo ciężko idą te zbiórki w wakacje, może coś się zmieni od września. Handlarz zgodził się na niską zaliczkę dla Aramisa – 300 złotych. Nie wiem, co będzie dalej, ale na razie uzbierajmy chociaż ją. Proszę o pomoc. Marek Sotek

Marcinek to taki piękny koń, zobaczcie sami. Rzadko spotyka się takie umaszczenie, jak u mustanga z prerii. Mimo swoich rozmiarów to jeszcze dziecko. Dopiero skończył półtora roku.

Tylko że miał pecha, bo jego mama jest trzymana do rodzenia rzeźnych źrebaków. I marcinek jest jednym z nich. Od urodzenia był przeznaczony na to, żeby któregoś dnia zostać zabitym w rzeźni. Gdyby jeszcze urodził się klaczką byłaby szansa, że właściciel zatrzyma go do rodzenia kolejnych źrebiąt. Ale jako ogierek nie miał szans.

Właściciel utuczył go, żeby jak najwięcej zarobić i sprzedał handlarzowi koni rzeźnych.

Handlarz nie chciał, żebym wchodził do szopy, gdzie trzyma Błyskotka. Nie wiem, dlaczego. Czy ma tam coś, czego nie powinienem widzieć? W każdym razie kazał mi czekać i na grubej linie wyprowadził Błyskotka na zewnątrz.

Biedny kucyk szedł za nim, ale widziałem w jego oczach bezbrzeżny smutek i strach. Zobaczcie zresztą na filmie. Niektórych rzeczy nie da się opisać, trzeba je zobaczyć. I tymi oczami spoglądał na mnie cały czas. Jakby pytał, czy mu pomogę, czy go stąd zabiorę. 

A potem, kiedy potem handlarz prowadził go z powrotem, Błyskotek odwracał do mnie głowę aż do chwili, kiedy znikł w wejściu do szopy.