Kategoria: Aktualności

Nie rozumiem, dlaczego handlarz przywiązał Mufkę do ściany ciężkim łańcuchem dla krów. Łańcuch jest ciężki, a poza tym przy każdym ruchu ośliczki kołysze się i dzwoni.  Widzę, że Mufkę bardzo to stresuje. A przecież i tak boi się bardzo tego miejsca i samego handlarza. Ale handlarz nie przejmuje się takimi rzeczami. Dla niego liczy się tylko, żeby kupić zwierzę jak najtaniej a w rzeźni sprzedać jak najdrożej. Życie Mufki ma dla niego wartość tylko na tyle, na ile może na nim zarobić.

Biedna Mufeczka patrzy na mnie tak smutno. Najpierw zerka nieśmiało, a potem patrzy już wprost na mnie, jakby prosiła o ratunek. Bardzo chciałbym jej pomóc. Ale ostatnio nasza sytuacja robi się coraz trudniejsza. 

Pacynka ma 15 lat. Niektóre konie w jej wieku są jeszcze w świetnej formie, ale Pacynka wygląda i zachowuje się jak staruszka. Sierść ma zmechaconą i bez połysku. Porusza się powoli i wydaje się, że z trudem.

Czy to dlatego, że jest tak bardzo wyeksploatowana, na przykład pracą w szkółce? Czy może dlatego, że była chora, ale nie zapewniono jej właściwego leczenia? Tego nie wiem. Do tego Pacynka nie widzi na jedno oko. Być może miała źle leczony uraz lub zakażenie. Co z drugim okiem, nie wiadomo. Prawdopodobnie widzi, ale słabo.

Handlarz mówi, że sprzedali ją na rzeź, bo jest stara i już nie nadawała się do niczego innego.

Maleńka Koniczynka musi umrzeć, bo przynosi wstyd. Tak powiedział właściciel, kiedy wczoraj przywiózł Koniczynkę handlarzowi. Bękart, brudas, pośmiewisko, mówił o niej z pogardą. Wstyd na całą wieś.

Mamą Koniczynki jest piękna klacz. Ale jej ojciec to osiołek. Koniczynka jest muliczką, mieszanką.

Handlarz mówi, że właściciel krył swoją klacz jakimś dobrym ogierem i miał już chętnych na źrebaka. Ale pewnego dnia klacz zerwała ogrodzenie pastwiska i uciekła.  Znalazła się dopiero po kilku godzinach u gospodarza, który hoduje osły.

Wszyscy dawno o zapomnieli o tym wydarzeniu. Przypomnieli sobie dopiero, kiedy urodziła się Koniczynka. Od razu było widać, że coś jest nie tak ze źrebakiem. Ale dopiero weterynarz powiedział, co się stało. Ojcem źrebaka był osiołek.

19 sierpnia

Aramis jest bardzo podobny do naszego Jacusia. Zobaczcie zresztą sami. Jak tylko go zobaczyłem, to serce mi mocniej zabiło. Nie wiem, czy to możliwe, ale to może jakaś dalsza rodzina. Albo po prostu podobieństwo. Widać na twarzy Aramisa lata tułaczki po różnych obskurnych miejscach. A teraz? Gdy już go nikt nie chce, czas ruszać w ostatnią podróż. Bardzo ciężko idą te zbiórki w wakacje, może coś się zmieni od września. Handlarz zgodził się na niską zaliczkę dla Aramisa – 300 złotych. Nie wiem, co będzie dalej, ale na razie uzbierajmy chociaż ją. Proszę o pomoc. Marek Sotek