Kategoria: Uratowane

W sobotę, gdy odbierałem od handlarza Kurdupelka z mamą usłyszałem wycie osiołka rozpaczliwie szukającego pomocy. Na samym końcu gospodarstwa, w składziku na drewno stała Karolinka. Zapaliłem latarkę i z ciemności wyłoniła się postać rudej ośliczki. Była uwiązana na krótkim powrozie do kraty. Stała jak wmurowana i tylko przewracała oczami. Wiedziałem, że jest przerażona, bo tak właśnie zachowują się osiołki, które się boją. Niestety większość ludzi nie zna się na osiołkach, myślą, ze są głupie i uparte, stoją tylko jak wryte i nie chcą iść. A osiołek tak się zachowuje, kiedy jest przerażony.

Tak też było w tym przypadku. Karolinkę kupili ludzie prowadzący przydrożną restaurację, żeby ściągnąć klientów, ośliczka miała wozić na swoim grzbiecie dzieci wokół malej szopki wigilijnej, która tam stała. Karolinka jest bardzo wrażliwa i bała się przejeżdżających samochodów. Musi zapłacić za to swoim życiem. Nie zarabiasz na siebie, rachunek jest prosty, nie ma o czym gadać. Niestety tak myśli jeszcze wielu ludzi, traktujących zwierzęta instrumentalnie.

Spójrzcie na tą bezbronną ośliczkę. Tuła się po tym świecie z miejsca na miejsce, każdy chce na niej zarobić „parę groszy” Aż trafiła do handlarza, gdzie skończy się jej tułaczka. Karolinka ma szczęście, bo przez przypadek ją znalazłem i jest jeszcze szansa na ratunek.

Ja niestety wiem, że takich Karolinek dziś stoi jeszcze wiele po różnych obórkach i komórkach. One nie mają tyle szczęścia. Zostaną zabite jeszcze przed świętami i nikt nawet nie będzie pamiętał ich imienia.

Życie Karolinki kosztuje 4500 złotych. Wczoraj z bardzo dużym trudem uzbieraliśmy zaliczkę. Jutro ostateczny termin i nie wiem czy damy radę ją uratować. Jednocześnie ratujemy rodzinkę owieczek.

Marek Sotek

Samochód z przyczepą wiozący Pankracego wjechał na podwórko handlarza tuż za mną. Handlarz tylko machnął do mnie ręką żebym poczekał i od razu ruszył w kierunku tamtego samochodu. Wygląda na to, że byli umówieni. Kierowca otworzył trap przyczepy i po chwili sprowadził po nim Pankracego – małego, przestraszonego osiołka.

Pankracy zszedł niepewnie szurając kopytkami po metalowym trapie. Nie szarpał się i nie opierał, ale widziałem jak bardzo jest zdezorientowany i przestraszony. Spoglądał pytającym wzrokiem na mężczyznę, który prowadził go na sznurze. Jakby szukał pocieszenia, zapewnienia, że wszystko jest dobrze.

Ale nic nie jest dobrze i człowiek, który przywiózł Pankracego do handlarza koni rzeźnych, wiedział o tym doskonale. Dlatego omijał Pankracego wzrokiem a przekazując go handlarzowi nawet nie spojrzał mu w oczy. A potem wsiadł do samochodu i szybko odjechał.

Kiedy samochód z przyczepą znikł za bramą, Pankracy zaczął ryczeć i nie przestawał, mimo że handlarz zaklął i szarpnął mocno za sznur. Cały czas ryczał i oglądał się w kierunku bramy, kiedy handlarz prowadził go do szopy. Wołał człowieka, który przywiózł go tu na śmierć. Którego Pankracy kochał i któremu ufał.

Zamknij się w końcu! – warknął handlarz, zostawiając Pankracego w szopie. Na odchodne uderzył go liną po plecach.

Zostałem z Pankracym i próbowałem go trochę uspokoić. Bezskutecznie. Pankracy cały czas ryczał i nadal nie spuszczał oczu z drzwi szopy. Chyba miał nadzieję, że jego opiekun w każdej chwili może się w nich pojawić i zabrać go do domu. Ale ja wiem, że tak się nie stanie. Jedyny człowiek, który pojawi się w tych drzwiach, to pracownik z rzeźni, kiedy rano przyjedzie odbierać zwierzęta od handlarzy i gospodarzy.

Życie tego małego osiołka kosztuje 4500 złotych. Do tej pory udało się uzbierać 2600 złotych a dziś do końca dnia musimy wpłacić brakujące 1900 złotych. Nie będzie drugiej szansy.

Proszę, pomóżcie uratować Pankracego.