Kategoria: Uratowane

Handlarz wcale mi nie powiedział, że ma Tutusia. Specjalnie zaprowadził go na tył zabudowań, żebym go nie zobaczył. Zupełnym przypadkiem dowiedziałem się, że ten mały rudy kucyk w ogóle istnieje i czeka na transport do rzeźni. Może Tutuś w jakiś sposób wyczuł, że to dla niego ostatnia szansa na ratunek, bo w pewnym momencie zarżał bardzo głośno, tak że wyraźnie go usłyszałem. Handlarza to zezłościło. Najwyraźniej nie chciał, żebym dowiedział się o Tutusiu.

Nie czekając na pozwolenie handlarza poszedłem na tył budynków. Tutuś stał przywiązany do ściętego drzewa, nieruchomo, ze wzrokiem wbitym w ziemię. Jakby się bał, że zostanie ukarany za to swoje wołanie. Ale po chwili odważył się podnieść na mnie swój smutny wzrok. Wyglądał, jakby płakał.

Żeby w ogóle zobaczyć Edzia, musiałem zapalić latarkę. W oborze, gdzie handlarz go uwiązał, było zupełnie ciemno. Biedny mały Edzio stał w tej ciemności zupełnie sam. A wiecie przecież, jak bardzo kucyki potrzebują stada. Bez towarzystwa chociaż jednego konia czy kucyka, a przynajmniej przyjaznego człowieka, stają się natychmiast przerażone i zdezorientowane.

Edzio tak samo. Już z daleka słyszałem, jak głośno i rozpaczliwie rży, nawołując pewnie swoich przyjaciół, którzy gdzieś tam zostali. Dopiero kiedy wszedłem do środka, zamilkł i zaczął mi się przyglądać w skupieniu. Jakby chciał ocenić, czy jest przy mnie bezpieczny. I chyba uznał, że jest, bo pozwolił mi podejść bliżej. I nawet sam wyciągał nosek, żeby mnie powąchać.

Handlarz zaprowadził mnie do szopy, w której zamknął Franka. Szopa była zamknięta na zamarzniętą kłódkę. Nie rozumiałem, dlaczego. Kiedy udało mu się ją otworzyć i weszliśmy do środka, zobaczyłem, że Franek jest przywiązany na krótkiej linie. Lina nie pozwalała mu się swobodnie obracać, a co dopiero wyważyć drzwi i uciec.

Na nasz widok Franek zaczął się bardzo niepokoić. W jego spojrzeniu wyraźnie widziałem lęk. Większość osiołków ze strachu zamiera w bezruchu. Ale nie on. Franek dreptał w miejscu, szarpał sznur, na którym był przywiązany i próbował odsunąć się od nas jak najdalej. Myślę, że to nie jest typ potulnego osiołka.

Handlarz pogroził mu widłami a wtedy Franek odskoczył ze strachem. Czy ten osiołek miał już okazję dowiedzieć się, co znaczy kij od wideł w ręku handlarza?

Wczoraj wieczorem handlarz wysłał mi filmy i zdjęcia małego osiołka. Widać, że bidulek jest strasznie wychudzony i ledwo się kołysze na tych swoich chudych nóżkach.

Groszek rozgląda się dookoła ze strachem. Czy ktoś mu pomoże? Ale nie, nie ma nikogo takiego. Nie ma nikogo, kto wziąłby linę z rąk handlarza i zaprowadził Groszka z powrotem do domu.

A zresztą w domu już go nie chcą. Nie wiem, gdzie Groszek wcześniej mieszkał i co robił, ale wiem, że to właściciele sprzedali go tu – do handlarza koni rzeźnych. A to jest ostatni przystanek przed ubojnią, gdzie czeka Groszka śmierć. Straszna śmierć z rąk rzeźnika – bezdusznego człowieka z nożem w ręku i w poplamionym krwią fartuchu.

Spróbujmy uratować tego malucha. Dziś wieczorem muszę wpłacić 1000 złotych zaliczki. Marek Sotek

Jak bardzo biedna i samotna jest Łatka, ta mała łaciata kucka. Zamknięta w brudnej oborze bez okien, na warstwie odchodów wymieszanych ze słomą… Czasem kucyki, które spotykam u handlarzy, wydają mi się prosić o pomoc, patrzeć na mnie z nadzieją. Ale nie Łatka. Mam wrażenie, że ona zupełnie się poddała. Ogląda się w moją stronę, ale w jej oczach widzę tylko strach. I pełne lęku oczekiwanie. Czy wie, na co? Nie sądzę. Myślę, że Łatka nie ma pojęcia o istnieniu takiego miejsca jak rzeźnia. A nawet, gdyby ktoś jej o tym opowiedział, nie uwierzyłaby, że tak straszne miejsce w ogóle jest możliwe. Ale Łatka na pewno czuje, jak wiele zwierząt przed nią było zamkniętych w tej oborze. Poznaje zapach ich strachu i bezskutecznego wołania o ratunek.  I instynkt jej mówi, że historie tych zwierząt nie miały happy endu.