Kategoria: Uratowane

Nie miałem w planie ratowania maleńkiej Kruszynki i jej mamy. Nawet nie przypuszczałem, że takie dwie bidulki mogą być u handlarza. On przecież skupuje tylko konie i osiołki.

Ale usłyszałem tupanie drobnych nóżek zza drzwi obory, obok której przechodziłem z handlarzem. Zajrzałem do środka… i spotkałem wzrok małej Kruszynki. Wyglądała przestraszona zza swojej mamy swoimi wielkimi, błyszczącymi oczami. Po chwili podeszła parę kroków do przodu, ale mama szybkim trąceniem noska kazała jej wrócić i zasłoniła córeczkę swoim ciałem. Sama też trzęsła się ze strachu.

Handlarz zamknął biednego Stasia w stodole zmienionej w rupieciarnię. Przywiązał go tam i zostawił, jakby sam Staś też był już nie nadającym się do niczego rupieciem.

A wcześniej tak samo potraktowali Stasia jego właściciele. Podobno jakoś go dostali, jeśli dobrze zrozumiałem to w spadku. Ale na co komu osioł?? Więc po prostu jak najszybciej się Stasia pozbyli.

Rozumiem, że są ludzie, którzy nie lubią zwierząt.  To ich prawo. I rozumiem, że takie nagłe stanie się posiadaczem osiołka może być zaskoczeniem i wyzwaniem. Ale przecież można znaleźć mu dom! Wystarczy odrobina dobrej woli.

Ta młoda ośliczka, którą spotkałem u handlarza, to jest Kania. Handlarz przywiązał ją, zupełnie samą, w ciemnej szopie, żeby tam czekała na transport do rzeźni. Zobaczcie sami, jaka ta bidulka jest przerażona.

Dopóki handlarz był w zasięgu jej wzroku, Kania prawie się nie poruszała. Ale w pewnym momencie wyszedł, a wtedy ośliczka od razu odwróciła się do mnie. A potem wyciągnęła swój kosmaty pyszczek i zaczęła wąchać aparat i trącać mnie noskiem. Zupełnie jak te osiołki, które mieszkają w naszym ośrodku.

Kiedy wychodziłem, widziałem że Kania jest bardzo smutna. Ja też byłem smutny. Nie chciałem zostawiać jej samej w tej ciemnej szopie. Ale nie miałem wyboru.

Jeśli chcemy uratować ośliczkę Kanię przed rzeźnią, do wieczora musimy wpłacić 900 złotych zaliczki. Bardzo proszę o pomoc.

Film z małym Chruścikiem wysłał mi handlarz. A potem zadzwonił. Że jak chcę, mogę go kupić, jeśli dziś dam zaliczkę. Jak nie, to jutro rzeźnia. I że Chruścik kopie, więc on mnie od razu ostrzega, żebym się nie zdziwił.

Nie znam Chruścika, ale kiedy na niego patrzę, widzę tylko małego, przerażonego kucyka. Trzęsącego się ze strachu i rozglądającego się w panice za kimś, kto mógłby mu pomóc. Jeżeli ten biedak kopie, to dlatego, że to jest jego pomysł na obronę. Na chronienie siebie, bo nie ma nikogo innego, kto by to zrobił. Może tak przeraził go przyjazd do handlarza, a może już dawniej, u poprzednich właścicieli, czuł się zagrożony. Może był bity? I wykształcił sobie taką formę obrony. Może dlatego został w końcu sprzedany na rzeź?

Źrebna Maja nie wie, co ją czeka. Stoi sobie potulnie w komórce i strzyże uszami. Wyciąga w moją stronę mordkę, jakby prosiła o marchewkę. Gdy wszedłem do środka, to nawet cichuteńko zarżała. Pogłaskałem ją po pyszczku i nagrałem filmik. Maja to bardzo miła i grzeczna klacz. Widać, że ktoś o nią dbał i pielęgnował. Handlarz nie chce powiedzieć, jak to się stało, że się u niego znalazła. Maja nosi w swoim brzuszku maleńkiego źrebaczka. Czyli mamy dwa życia do uratowania. Zawsze się boję zbiórek na duże konie, bo są drogie. A ostatnio ciężko zebrać pieniądze nawet na wykup kucyka, czy osiołka. Ale spójrzcie w te oczy, jaka jest kochana. Musimy ją ocalić. Jeżeli dziś wpłacę 1500 złotych zaliczki, handlarz odwoła jutrzejszy transport. I będziemy mieli czas na zebranie reszty pieniędzy. Proszę o pilną pomoc dla Maji. Marek Sotek